Suya bırakılan her boya aslında bir duadır.
Gönül tekneme düştü ilk damla,
Su sustu, renk konuştu sessizce.
Ben mi boyaya yön verdim,
Yoksa kader mi nakşoldu bu gece?
Kitreyle sırdaş, suyla yoldaşım,
Bir fırça darbesiyle dağılır telaşım.
Kağıt suyla vuslata erdiği o an;
Ne renk bende kalır, ne de ben bende…
Her ebru, tekrarsız bir "an" dan bakiyedir.
