Güz

Toprağın bağrından kopan sert Oltu taşı, tıpkı sararan bir yaprağın dalından düşüşü gibi önce kendi katı bütünlüğünden vazgeçmiş; ezilerek ve “çile”sini doldurarak suyun şefkatine teslim olmuştur. Bu eser, ağır bir taşın meşakkatli bir sabır yolculuğunun ardından, sonbaharın sıcak renkleriyle su üzerinde hafifleyip kucaklaşmasını anlatır. Rüzgârda savrulan güz yaprakları gibi kıvrılan sarı ve toprak tonlu renkler, değişimin, dönüşümün ve her bitişin aslında yeni ve zarif bir başlangıç olduğunun fısıltısıdır. Taşın çektiği çile suyun neşesine karışmış, ortaya mevsimlerin geçişini ruhunda barındıran bu eşsiz nakış çıkmıştır.