Hâtem

Pembe zerafetin içinden ağırbaşlı bir sükûnetle yükselen bu gül, gönüllerde asırlardır yankılanan Nebevî muhabbetin zarif bir remzi gibidir. Etrafını kuşatan yumuşak renkler, bir çiçeğin değil, güzel ahlâkla yoğrulmuş bir hayatın sessiz izlerini taşır. Dikine uzanan ince sapı, insanın hakikate doğru edeple yükselişini; iki yana açılan yaprakları ise merhamet ile adalet arasında kurulan o ince dengeyi hatırlatır.

Gülün başında toplanan koyu renkler, sevdanın yalnızca güzellikten ibaret olmadığını fısıldar. Sabır, tevazu, merhamet ve sadakat ile olgunlaşan bir gönlün derinliğini taşır. Zira güzel ahlâk, sözle anlatılan değil, hayatın her hâlinde sessizce görünen bir hakikattir.

Bu eser, gülü yalnızca bir çiçek olarak değil, Hâtemü’l-Enbiyâ‘nın güzel ahlâkına duyulan muhabbetin su üzerindeki nişanesi olarak sunar. Ebru teknesinde açılan bu zarif gül, bakana belki de aynı sessiz soruyu bırakır:

Gülü sevmek, onun kokusunu taşımaya niyet etmektir.