Devran

        Ebru ustası, kainatın sırrını teknedeki suyun yüzeyinde aramış. Suyun sakinliğinde, kalbinin aynasını seyrederken, gördüğü her rengin, Esma-ül Hüsna‘nın bir tecellisi olduğunu bilmiş. Kırmızı, celalin (kudretin) yakıcı ateşi; mavi, cemalin (güzelliğin) sonsuzluğu; sarı, ilahi nur; siyah ise, görünmeyen mutlak varlık, gaybın perdesi olmuş.

Usta, her damlayı özel bir huşu ile suya bıraktığında, varoluşun başlangıcı olan “Ol” (Kün) emrinin yankısını hissetmiş. Boyaların birbirine karışması, birbirini itmesi ve sonra yeni bir ahenkle yeniden şekillenmesi, su üzerindeki Devranı nakşetmiş.

Siyahın derinliği içinde açan her renk, kalbin zikirle aydınlanması gibi bir tecelli. Beyaz çizgiler ve damarlar ise, her karışıklığın ve ihtilafın içinde saklı olan mutlak huzuru ve hakikate giden doğru yolu (Sırat-ı Müstakim) simgeliyor.