Kâinatta hiçbir zerre başıboş değildir; her biri görünmez bir çekimle merkeze bağlıdır. Bu ebru, ruhun **”Kesret”**ten (çokluktan) sıyrılıp **”Vahdet”**e (birliğe) yönelişini anlatır.
Mavi hücreler, dünyevi kimliklerinden arınmaya çalışan ruhları; onları çevreleyen sarı hareler ise her şeyi kuşatan ilahi rahmeti temsil eder. Merkezdeki o gizli odak, her canlının içindeki “Aşk” çekirdeğidir. Renkler birbiriyle savaşmaz, aksine birbirini var eder. Bu tablo, parçanın bütüne duyduğu özlemin ve sonsuz bir teslimiyetle tek bir nefeste eriyişin hikâyesidir.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.